Self-replicative genetische elementen te scheiden van de belangrijkste chromosome(s) van een cel. Deze definitie sluit meestal virussen, maar de verdeling is ietwat willekeurig. Bij bacteriën, plasmiden zijn de belangrijkste extrachromosomes; ze coderen functies die niet essentieel voor de groei en de verdeling van de gastheercel zijn. In eukaryoten, extrachromosomes kan worden essentiële of overbodig. Ze kunnen bewonen (i) de kern, bijvoorbeeld ., extrachromosomal rDNA moleculen, gist 2m plasmide; (ii) de cytosol, bijvoorbeeld dsRNA moleculen in schimmels; of (iii) de cytoplasmatische organellen, bijvoorbeeld, mitochondriaal DNA, chloroplast DNA. Eukaryotic extrachromosomal elementen kunnen genetisch worden herkend door hun falen om te laten zien van segregatie op meiose.